Beestachtige tocht Phoenix-Sedona-Phoenix

Christiaan, 21 juli 2008
Verenigde Staten Verenigde Staten phoenix

Beestachtige tocht Phoenix-Sedona-Phoenix

C&B&the Beast....
Let me introduce to you: The Beast. Dit is een Jeep Wagoneer uit de tachtiger jaren, ca. 5 meter lang, zo'n 2000 kg zwaar en 22,5 cm verhoogd voor excellent terreinrijden (stel je dus maar voor hoe Beatrijs daar in klimt). Onze compagnon voor de afgelopen dagen. Na een prima vlucht via Memphis (daarover misschien in een ander bericht meer), een kort nachtje in de Holliday Inn en boodschappen doen in de Wallmart, zijn we in The Beast naar Sedona vertrokken. Mike en Carol reden in vrij nieuwe Grand Cherokee.
The Beast bewoog zich vrij snel voort, maar kwam langzaam -soms topzwaar slingerend- weer tot stilstand. Wel eens lastig (zeker in files). Buiten Sedona kampeerden we in een prachtig bos (wild kamperen: geen voorzieningen. Gelukkig bracht iemand een toiletbril op pootjes mee, dat gaf de illusie van een voorziening); een groep van in totaal ca 16 man. Iedereen had iets meegebracht vooor de BBQ, maar helaas...degene die de hamburgerbroodjes meebracht, was verdwaald en het duurde lang voordat hij zich bij de groep voegde en dus lang voordat we konden gaan eten. Deze tijd werd wel goed gebruikt: er werd vast een verkenniongtocht vooor de Nachtrit uitgevoerd. Chris ging mee als bijrijder en probeerde het veercomfort van de verschillende Wranglers uit. Met tegenzin moet hij toegeven dat schroefveren comfortabeler zijn dan bladveren. En oh ja, er was ook nog een moddergat.....
De BBQ werd rijkelijk overgoten met Beer....het duurde niet lang voordat de sterke verhalen kwamen...en toen de politiek....en toen de oorlogsverhalen.....en toen de jetlag en wij vielen in slaap en de rest ging nog lang door.
Volgende morgen vroeg opstaan, snel ontbijten en op weg naar Sedona. Dit klinkt als een doorgaande weg, maar was 1,5 uur klimmen over stenen, zandbergjes en ander ongemak (ooh nee, dit was de reden dat we hier waren). In Sedona bleken er nog veel meer Jeepers te zijn (die sliepen liever in een hotel met airco en pool); we verdeelden ons in drie groepen en daar gingen we op weg naar Broken Arorow: met de auto klimmen over 50 cm hoge stenen bulten. The Beast klom perfect, maar zwaaide als een klipper. We beklommen Slickrock, persten ons tussen booompjes of rotsen muurtjes door, oom dan weer op een verbazend mooi punt uit te komen. Devil's Kitchen: een enorm gat in de grond; Chickenpoint: een prachtig ravijn (en het heet zo oomdat de crossfietsrijders daar elkaar uitdagen om naar beneden te rijden of om chicken te zijn = boven te blijven). De lunch was gepland bij KFC: een Kip-keten; alles wat van kip gefrituurd (in meer of minder oud frituurvet) kan worden, vind je daar. Het kostte ons wat zoeken maar toen bleken ze ook Potato Wedges te hebben.......Daarna gingen we -via een zelfde soort onbegaanbare paden- naar de Palatki Ruins; overblijfselen van Indianenbewoning in 1200, met mooie petroglyfen waar we naar toe liepen.
The Beast klom, zeilde en reed dat het een lieve lust was; alleen in remmen had ' ie opeens geen zin meer. Emergency! Zo voorzichtig mogelijk naar de kant: plaid wordt gepakt, Chris onder The Beast, de gereedschapskoffertjes worden van drie kanten aangedragen, Chris roept wat hij nodig heeft, een ieder kijkt wat hij kan leveren en zo zijn we na een kwartier zo ver dat we terug naar Sedona kunnen....um....maar we gaan nog even wat trails doen en er zit ook een vrij steile afdaling in..ja, daar zijn de remmen nog niet op gereparareerd. Hup, weer de kant in, daar komt de plaid, en daar zijn de koffertjes en de mannen, daar klinken de verzoeken en weer 15 minuten later is ook deze klus geklaard; The Beast remt als nooit tevoren. Met plezier doen we nu weer mee en de afdaling verloopt vlekkeloos. We eindigen in Sedona, halen 1 pizza, eten die met zijn tweeen op en zijn ruim gevuld en klimmen weer het pad op naar de camping.
Zondagmorgen: iedereen is laat op, laadt al het kampeerspul in en we beginnen weer aan de tocht naar Sedona. Wat een vooruitgang sinds gisteren: werkende remmen. Maar Chris doet nog een ontdekking (voor de 4W-drivers onder ons): 4-low doet het ook. Eerder gaf dat alleen maar vreselijke geluiden, maar het bleek dat de auto hiervooor uitgezet moest worden, in neutraal gezet worden en dan zachtjes de berg moest afzakken; dan stond de tussenbak in de goede positie en kon Chris met een Klunk de hendel in 4-low zetten. Maar toen dit het eenmaal deed, werd het afdalen en klimmen nog makkelijker.
Eenmaal in Sedona blijken er wat pechgevallen te zijn: iemand wordt afgesleept vanwegen een kapotte benzinepomp, twee anderen blijken iets in de aandrijfassen aan gort te hebben gereden... Wij niet, C,B,and The Beast klimmen, zeilen en dalen onvervaard af: Soldiers Pass, Greasy Spoon, wij nemen het allemaal. Over de CB en de HAM-radio horen we over problemen, rotsen die onneembaar zijn, auto's die niet willen, mensen die dit pad niet kunnen, maar wij...wij doen het allemaal; en dat wordt beloond. Want via die rare, nauwelijke begaanbare paden komen we wel op fantasitsche plekjes met schitterende uitzichten (Chris probeert vandaag nog wat foto's hierbij te zetten, maar of dat lukt.......)We hebben de Red Rocks van allerlei kanten gezien en ze zijn prachtig! En soms wit...
Aan het einde van de middag zijn we via een forest trail (onverharde weg, maar niet zo moeilijk om te rijden) naar Tutzigoot gereden en vandaar weer terug naar Mike en Carol.
The Beast is een 'impressive' voertuig, impressive om in te klimmen, impressive(zo hoog dat je niet echt op de stenen hoeft te letten..) om mee te rijden en zeilen en wij hadden een fantastiche tocht.

Love,
Chris en Beatrijs

PS Dit toetsenbord wil bij voorkeur de letter 'o' en 'i' typen, dat verklaart waarschijnlijk een aantal typefoouten.