Texas-New Mexico-Arizona roadtrip GPS-tracks

Click here for more detailed GPS tracks of our road trip

It never seemed that far...

From San Angelo to the hill country, Family Fiesta, car museum and Grito contest

De Panhandle plains trail vervolgden we met de Texas Hill Country Trail (de US-87). Veel mooie uitzichten, we begrijpen goed waarom veel Texanen dit het mooiste stukje van hun staat vinden. In Mason vonden we een prachtig kampeerplekje in het Fort Mason Park. Dit park doet voor van alles dienst: er zijn plekjes voor RV's, voor tenten, maar er is ook een Rodeo-veld, een baseball field, een feestruimte of twee, en een golfbaan. Kamperen werd er nu niet heel veel gedaan (nu te warm, vonden ze), maar voor de rest werd het park intensief gebruikt.

Zaterdag bijvoorbeeld was er 's middags een golftoernooi  en waren er 's avonds twee feesten: een bij het baseball field en een in de twee feestruimten. In de feestruimten was de reunie van de familie Martinez; dat bleek ongeveer iedereen van Mexicaanse afkomst in de wijde omgeving te zijn. 's Avonds kwam er een DJ die afwisselend Mexicaanse en Country&Westernmuziek draaide. Wij kregen  meteen ook een uitnodiging, maar die hebben we aan ons voorbij laten gaan. Wel hebben we voor ons tentje zitten genieten van alle muziek en muzikale competities, zoals de Cumbia-competition en het Grito-Contest. Vooral het Grito-contest vonden we leuk.
Mason zelf is gebouwd naast een oud fort (ja, Mason ligt ook aan de Texas Forts Trail). Van het fort is niet veel meer over; een gebouw hebben ze weer herbouwd en de rest moet je maar raden. De meeste gebouwen in het stadje zijn rond 1880 gebouwd (en later gerestaureerd). Het oogt heel schattig en het is heel gezellig: veel winkeltjes, eethuisjes en een mooi Mason County Court House. Toen we voor de tweede keer in het cafe kwamen, werden we al bediend als stamgasten.

Vanuit Mason wilden we via San Marcos naar Austin (hoofdstad van Texas) gaan. In San Marcos is " Dick's classic Garage", een automuseum met ca 100 Amerikaanse Auto's van 1920 tot 1959; vele ervan zijn prijswinnaars op beroemde auto-concoursen. Het is een prachtig museum: mooi gebouw, mooi ingericht en vooral een hele mooie collectie.
San Marcos is net zo'n stadje als Mason: vierkant plein in het centrum waar alles gebeurt en dan nog wat wijken eromheen, alleen is San Marcos vele, vele malen groter.

En toen door naar Austin. Mooie naam voor een stad maar.....we waren nauwelijks onderweg of het begon te regenen..... en toen kwamen we ook nog in de file......en toen nog een keer..... Hier waren we nog helemaal niet aan toe! Dit was veel te druk en veel te vol. Gelukkig kan Chris heel goed omkeren (moet 'ie ook wel kunnen met mij als navigator) en voordat ik het door had, waren we weer terug op weg naar Hill Country. In de verte de skyline van downtown Austin gezien, er een foto van gemaakt en toen opgelucht de drukte en de regen achter ons gelaten. Chris vond een schattig motel in Frederiksburg (ja, daar waren we in het begin van de vakantie ook geweest).  In zonneschijn en rust brengen we hier de laatste twee dagen door. Vandaag hebben we -via de Enchanted Rock- een rondje Lano gemaakt: weer zo'n lief stadje met een vierkant plein en een indrukwekkende kerk in het midden.

De Enchanted rock is een grote rots, die volgens de indianen magische eigenschappen heeft omdat ie ' s nachts geheimzinnig kraakt en er onverklaarbare lichtjes te zien zouden zijn.
Een mooie plek om dit verhaal mee af te sluiten. Morgen rijden we richting Houston en dan vliegen we weer naar huis. Het was weer een mooie rit, bedankt voor het lezen, tot de volgende keer!

Bekijk hier nog wat nieuwe foto' s

From the Desert to the Panhandle Plains and one fine Canyon: Phoenix, Winslow,Gallup ,Amarillo, Palo Duro Canyon to Lubbock...

 

Route 66, dat was waar het de afgelopen dagen voornamelijk om ging.
Vanuit Phoenix gingen we over de door Saguaro's en bossen geflankeerde 87 naar het noorden.
 
Prachtig gekampeerd in het Coconino bos. Vervolgens naar Winslow om van daar de I40 en de route 66 te volgen. Winslow, Holbrook zijn plaatsjes waar ze de route 66 weer helemaal hebben doen herleven. Nou ja, herleven: veel van het mooiste Route 66-gebeuren bestaat uit verlaten benzinestations, achtergelaten oude auto' s en vervallen dorpjes.
We verlieten Arizona en gingen de grens met New Mexico over. De route gaat verder in Gallup. Behalve dat Gallup er ook schattig uitziet (veel van de historisch route 66 is weer opgeknapt), was het er nu vooral interessant door het weer. Het had zo enorm hard geregend dat er een brug was weggespoeld; brandweer er met groot alarm naartoe, alle inwoners in hun pickupjes ernaartoe, parkeren gewoon op de doorgaande weg, stappen uit en bespreken met elkaar de schade. De volgende dag was er al een wegenbouwer met groot materieel in de weer om de brug weer te repareren. Je kunt trouwens in het verkeer goed merken dat men hier niet heel erg gewend is aan regen. Er staan grote borden langs de kant van de weg dat je vooral niet moet stoppen op de rijbaan als het regent of zandstormt; en de meeste automobilisten doen hun alarmlichten aan en kruipen dan voort of gaan gewoon in vluchtstrook stilstaan. Bij sommige buien begrepen we dat stilstaan wel, bij de meeste dachten wij dat je toch echt gewoon met 80km/u door kunt rijden (wat we dus ook deden, net als alle vrachtauto's natuurlijk).
We hebben heel New Mexico overgestoken via de I40/route 66. Sommige plaatsjes zijn helemaal vervallen, andere zijn deels opgeknapt, sommige zijn echt een toeristen-trekpleister geworden. We vonden er zelfs een automuseum in Santa Rosa. Aan het eind van de dag waren we aan de andere kant van de staat: in Tucumcari.

De volgende dag waren we weer terug in Texas. De kleine plaatsjes aan de route 66 (hier heet het niet " historic route 66", maar gewoon " old route 66", dat geeft wel de aandacht van de Texanen hiervoor weer) zijn helemaal vervallen: prachtige oude gebouwtjes, maar met een bordje ' closed' of gewoon dichtgetimmerd.

Veel meer aandacht is er hier voor de " Cadillac Ranch" , een kunstwerk uit 1974, dat bestaat uit 10 cadillacs uit de jaren '60 die half in een weiland zijn ingegraven: de achterkant steekt boven de grond uit; bezoekers hebben de auto's lustig met graffitti bespoten en doen dat tot op de dag van vandaag. Het was er druk vandaag; iedereen liep er met zijn spuitflesje rond om de auto's nog verder te kleuren.

Iedereen kent de Grand Canyon in Arizona. Maar wisten jullie dat de op een na grootste canyon van de VS in Texas ligt? De Palo Duro Canyon ligt niet ver van Amarillo. Wij ernaartoe. Omdat alles in Texas groot, groter of het allergrootst is, hadden we hoge verwachtingen van dit state park met daarin die canyon. Tot onze verbazing was het echter een heel klein parkje: 8 mijl heen en weer 8 mijl terug...... en dat was het. De canyon zelf was mooi, vooral mooie kleuren maar we hadden meer verwacht. In een paar uur hadden we het hele park tweemaal gedaan, en vermoedelijk ook diverse mooie uitzichten tweemaal gefotografeerd.......alhoewel we dat eigenlijk niet hadden moeten doen, want de diepte en de breedte van zo'n canyon kun je echt niet op de foto krijgen.

Daarna zijn we de Texas Panhandle Plains Trail gaan rijden: fascinerend! Dan weer enorme weidse velden en dan weer een canyon van een rivier (eerst van de Red River, later nog een van de White River). Die weidse velden....af en toe zie je er een paar koeien of paarden in, soms is er een paar vierkante km akkerbouw , heel af en toe een huisje, schuur of silo al dan niet met ja-knikker om de olie op te pompen,  en dan  weer een hele tijd ...niets...
Dit is Texas zoals we het ons voorgesteld hadden: heel groot en leeg. De dorpjes/stadjes die je af en toe tegenkomt, hebben soms een benzinestation of een cafe, meestal hebben ze alleen een kerk en een postkantoor. En  in al die grote leegte komen verschillende wegen ( I40, diverse highways) uiteindelijk samen in een stad:  Lubbock.  Bij binnenkomst eerst graansilo's, vervolgens heel wat industrie en dan opeens een echte stad met wel vier wallmarts en veel andere winkels, eetgelegenheden en motels. Hier is het opeens druk, je vraagt je af waar al dat verkeer nu vandaan komt.
Van hieruit gaan we de komende dagen langzaamaan afzakken naar het zuiden: ongeveer via Dallas en Austin naar Houston. Het einde van de vakantie komt helaas in zicht.

Bekijk hier meer nieuwe foto' s

From El Paso Texas to Phoenix Arizona

 

Van Horn bleek een grotendeels vervallen 'strip town' . Waarschijnlijk was het - aan de gebouwen te zien-  vanaf de jaren 20 tot ergens in de jaren 80 een bloeiend stadje, vooral gevuld met winkeltjes, eet- en slaapgelegenheden voor de voorbijkomende reizigers. Nu was er nog een klein gedeelte erg levendig, het grootste deel stond leeg.


Vanuit Van Horn gingen we met de I10 en de Texas 20 via naar het meest westelijke puntje van Texas: El Paso.  Onderweg kwamen we in San Elisario.  Daar was een museum en 'mission trail'  waaraan drie  missions uit de Spaanse tijd ligen; ze zien er nog prachtig uit en zijn zo te zien ook nog volop in gebruik als kerk.

El Paso heeft een deel dat duidelijk Mexicaans is en een Anglo-Amerikaans deel. In het Mexicaanse deel is volop bedrijvigheid: veel kleine winkeltjes, eethuisjes, een bakker die claimt de beste in de verre omgeving te zijn (zijn broodjes en koekjes zijn echt heel erg lekker). Het Amerikaanse deel was ook erg levendig maar dan vooral met de bekende ketens, benzinestations en motels.
In El Paso zaten we in de Denny's (grote diner-keten) aan een zeer verlate lunch, toen Chris zei: " we hebben het uitzicht op de I10. Phoenix ligt ook aan de I10, zullen we daar naartoe rijden? Misschien zijn Mike en Carol wel thuis." Zo gezegd zo gedaan: de I10, om te beginnen door New Mexico.

Na een paar uur waren we in Lordsburg (dan heb je New Mexico op 25 mijl na overgestoken van oost naar west). Ook Lordsburg is een plaats waar het vroeger beter ging. Dat levert toch altijd weer mooie foto' s op van vervallen werkplaatsen en motels.
Een fijn motel gevonden met een zeer spraakzame inn-keeper: hij dacht dat Chris uit Boston of anders uit Oost-USA kwam, zo aan zijn spraak te horen. De man vertelde later alles over de winter van '49 in Montana, toen hij als 8-jarige zijn vader hun 1000 schapen moest helpen terugvinden in de sneeuw. Chris mailde even met Carol: ja, ze zijn thuis dit weekend en ja, het is leuk als we komen. De schapen werden teruggevonden in de hooiberg van de buurman....

De volgende ochtend van Lordsburg naar Tucson. Na een fors ontbijt daar een uitgebreide toer langs de boneyard (een gigantische opslag van vliegtuigen, waar je ook kijkt lange rijen van vliegtuigen van allerlei nationaliteiten die in plastic ingepakt staan te wachten op de dag dat ze weer dienst gaan doen of gewoon worden gesloopt.........). Aan het einde van de middag waren we in Phoenix, bij Mike en Carol en daar brengen we nu het weekend door.

Texas is leuk, west-Texas (Big Bend National Park) is heel erg mooi, maar New Mexico en Arizona zijn toch gewoon leuker. Vinden wij........


Bekijk hier meer nieuwe foto' s

From the Big Bend to Van Horn

 

Nadat Texas onafhankelijk was geworden, begonnen de Texanen zich te ontdoen van de Indianen. Om te voorkomen dat die paar Indianen die nog over waren, de wegen zouden aanvallen, kwam er een compagnie naar Stockton en bouwde daar rond 1880  Fort Stockton ter bescherming van de wegen en de reizigers. Enige tientallen jaren later was Fort Stockton belangrijker omdat het in het midden tussen San Antonio en El Paso lag, de ideale pleisterplaats dus. Vandaag de dag vonden we een aardig parkje met wat gebouwtjes; dat bleken de overblijfselen van het historische Fort Stockton te zijn. Verder heel veel motels en benzinestations.....

Vanuit Fort Stockton  via Alpine en Marathon verder naar het National Park Big Bend. Een heel groot park (past dus echt bij Texas) aan de Rio Grande; de rivier die de scheiding is tussen de USA en Mexico. De rivier is niet zo breed als zijn naam doet vermoeden, en als je op de oever staat, kun je  zo Mexico inkijken.Als het water lager staat, kun je op sommige plaatsen gewoon naar de overkant waden. We hadden een prachtig kampeerplekje:  een plek met een afdakje waaronder we konden zitten aan een picknick tafel en waar onze tent onder stond. Heerlijk tegen teveel zon, maar vooral  fijn bij  hevige regenbuien: wij (en tent) bleven droog. Elke avond kwamen er hertjes vlakbij onze tent grazen. Ze hielden ons strak in de gaten, maar zolang we niet teveel lawaai maakten, aten ze rustig verder.
Het is echt een prachtig park waar je heerlijk doorheen kunt cruisen (via zand- of asfaltweggetjes) en kunt genieten van waanzinnige (eenzame)uitzichten. Een van die weggetjes loopt langs de rivier; je wordt daar op alle stopplaatsjes gewaarschuwd dat het  illegaal is om iets van Mexicanen aan de kant van de weg te kopen en dat je , als je de rivier ingaat, niet over het midden mag komen. Bij een zo' n bordje zat dan ook een vriendelijke Mexicaan kunstwerkjes te verkopen.

Ook buiten het park hebben we de weg langs de rivier gevolgd, naar Presidio, een van de plaatsen waar je legaal met een grote brug de rivier kunt oversteken en Mexico kunt ingaan. De weg naar Presidio was fascinerend: geweldig landschap, echt woestijn met veel kalkachtige grond. We kwamen ook lags een oude filmset waar verschillende westerns zijn opgenomen. Er waren heel veel kleine watertjes (creeks) en als er regen viel, dan stond het water er ook gelijk hoog en over de weg. Vandaag was het allemaal droog, en zagen we alleen maar de witte sporen van het kalkwater op de weg.
Presidio zelf was klein en nogal verlaten, veel lege en ingestorte gebouwen. Zo te zien de stad aan de overkant van de grens groter.
En nu zijn we, via Marfa en Valencia in Van Horn aangekomen. In 1999 zijn we bij ons eerste bezoek aan de USA met Jim en Margaret hier geweest, bij het  "Smokehouse restaurant & Automuseum" . Daar is nu niets anders meer  van over dan de paal met het uithangbord . Verder is dit een typsiche " Strip town" , langs de Interstate I10: veel winkeltjes, Truckstops, trucks en eethuisjes, een paar fastfoodrestaurants en motels, hoogst amusant en na de verlatenheid van Big Bend even wenen. Ook loopt de spoorbaan door het dorp, Beatrijs geniet van de kilometerslange treinen die een paar keer per uur langsdenderen, met minstens twee locomotieven voorop en wee achteraan.   

Bekijk hier meer nieuwe foto's

From the San Antonio Alamo, Germanic Fredericksburg, to the Cowboy capital of Bandera

 

We hadden het niet verwacht, maar we zijn in een stad geweest die we echt leuk vonden: San Antonio.
San Antonio is gebouwd rondom The Alomo. Eerst was het een missie-post, maar eind 1700 hield dat op. Rond 1836 hadden de blanke inwoners zich daar verschanst in de strijd tegen de Mexicanen (Texas was onderdeel van Mexico maar wilde onafhankelijk worden).  Ze werden daar vreselijk verslagen maar uiteindelijk versloegen de andere Texanen een maand later de Mexicanen bij San Jacinto(dat slagveld waar we eerder het schip Texas bekeken. Er kwam op tijd hulp en zo werd Texas in 1836 een onafhankelijke staat. (waarna ze vanaf 1839 de indianen gingen wegwerken...)
The Alamo wordt sindsdien in ere gehouden als " Shrine"  waar de onafhankelijkheid begon. Iedere Texaan, nee eigenlijk iedere Amerikaan en eigenlijk ook maar elke toerist moet The Alamo gezien hebben. Wij dus ook, mooie oude gebouwen (met wat verwarrende informatie erin) en prachtige tuinen eromheen.
San Antonio is om The Alamo heen gebouwd; het centrum is echt oud, daaromheen gebouwen uit eind 1800-1920 en pas daaromheen een schil met nieuwere gebouwen (en natuurlijk de enorme flatgebouwen). De suburbs zijn nieuw zoals overal.
Dwars door de stad loopt een rivier, en al vanaf 1910 hebben ze aan die rivier prachtge hotels neergezet; vandaag de dag is het HET uitgaanscentrum, vol met eet- en drinkgelegenheden, muziek, mooie winkeltjes en ga zo maar door. Je kunt je je er eindeloos vermaken. Wij hebben daar bijvoorbeeld een British Pub ontdekt; daar  Pie gegeten  (erg lekker, alleen het pie-deeg niet ontdekt) met Engelse, Warme thee. (geserveerd door strakke dames in een kort kiltje met een dansje het menu aanprijzen. Not very British..)

Vanuit San Antonio zijn we met de I10 westwaarts gegaan: richting El Paso. En daarmee kwamen we in Texas Hil county: het gebied waar Texanen veel met vakantie naartoe gaan. Erg mooi, prachtige landschappen, leuke wegen, veel te zien, geen grote steden. Op de gok kozen we een motel in Kerrville; dat bleek midden in het hart van Hill Countryland te liggen. Door de week is het motel vooral gevuld met mensen die er voor hun werk overnachten, op vrijdag en in het weekend vooral met vakantiegangers. Iedereen is vrij spraakzaam; Chris heeft hele verhalen met ze. Mijn Texaans is nog niet zo goed, dus ik weet niet altijd zo goed waar het over gaat("Y'want  aaaaas?") en zij verstaan mij ook lang niet zo gemakkelijk .

Vanuit Kerrville zijn we een dag naar Fredericksburg geweest: jawel, een stadje dat net zo Duits doet als de naam aangeeft. Winkels zijn ' geslossen'  of 'offen', de Mainstreet heet, op hetzelfde bordje, ook Hauptstrasse en bijna alle restaurants serveren German (and American) food; alle soorten schnitzel die je maar kunt bedenken en overal ook de Reuben Sandwich. Verder spreken ze er natuurlijk niets anders dan Engels, geen woord Duits. De huizen doen meestal wat aan Oostenrijkse huizen denken. Chris ontwaarde overigens opmerkelijk veel lange blondines.
Fredericksburg is er vooral heel erg trots op dat (admiraal) Nimitz er geboren is. Deze admiraal was admiraal in WW2 en had het commando over alle gealieerde troepen in het gebied van de Stille Oceaan, nadat de Japanners Pearl harbour hadden aangevallen. in Fredericksburg is er een museum gemaakt van het huis waar hij is opgegroeid (ja zeker, je kunt daar zijn kinderbedje en kinderstoel bewonderen), maar er is ook een gigantisch groot museum gebouwd : the National Museum of the Pacific War. En daar wordt dat deel van WW2 helemaal uitgelegd: erg goed, maar zeer (soms te) gedetailleerd.  Ze weten ook wel dat het erg veel is: het kaartje is niet voor niets twee dagen geldig.

Vandaag echter niet nog een dag voor Admiraal Nimitz, maar naar The Capital of the Texas Cowboy Bandera. Cowboy re enactments (mannen in cowboykleren die doen alsof ze schieten), heel veel cowboyhoeden en -laarzen te koop en overal BBQ, beef en hamburger op het menu. (Denk niet dat wij tekort komen, we eten elke dag heerlijk en ik dij al helemaal uit; iedereen heeft genoeg vegetarisch op het menu staan). De weg ernaartoe vonden we vooral erg leuk, het stadje zelf is eigenlijk net wat ' te'.

We waren ook wel erg nieuwsgierig naar 'dirt roads'  of 'unpaved roads', zandpaden zeg maar, die je in Arizona veel vindt. Nu, in Texas vind je er ook heel erg veel, maar vrijwel altijd staat er een hek voor (ze zijn hier dol op hekken), meestal verfraaid met borden als ' keep out'  en ' no trespassing'. Welgeteld een zandpad hebben we gevonden waar we op konden en mochten (geen hek, geen borden) en dat ook echt ergens naar toe ging.

En tot slot het weer. Het weer in de VS is overstuur. In de midwest is er de grootste droogte sinds 1937, in het noordoosten is het ongebruikelijk heet,  in het zuidoosten regent en onweert het hevig (New Orleans in Lousiana bijvoorbeeld heeft in een dag 4 ft 7 in regen te verwerken gekregen en stond toen helemaal blank), en aan de westkant (vooral Arizona) zijn er soms stortbuien met hevige bliksem. En deze komende week -zo is de voorspelling- is het in Texas vrij gewoon: af en toe een bui, en temperaturen rond 90F (vandaag was het 101F, en helemaal droog: een hele mooie dag).

Bekijk hier meer nieuwe foto' s

 

Kingsville to Laredo, storm in Uvalde

Laredo.... een bekende naam voor iedereen die van de liedjes van Johnny
Cash houdt of van Jeeps. Chris doet beide, dus twee goede redenen de
punt van Texas dwars over te steken en Harlingen en Edinburgh links te
laten liggen.
Toen we van Houston naar het zuiden reden, hadden we een mooi landschap.
Het deed ons wat denken aan een Flevoland in het groot: oneindige groene
vlakten, veel gebruikt voor landbouw. Vanaf Kingsville naar het westen
was het een prachtig landschap, duidelijk droger: veel geel,
woestijnplanten (Prickley Paers) en geen landbouw maar veeteelt:
uitgestrekte Ranches, voornamelijk met koeien. Chris heeft zijn best
gedaan om dit prachtige landschap goed op de foto te zetten: hij zette
de auto aan de kant , ging ervoor op de rijbaan staan en knielde zelfs
op de weg voor de mooiste foto. De Border Patrol, die over de andere
baan aan kwam rijden, minderde vaart en keek met verbazing wat die
meneer toch deed, geknield op de weg met de blik naar het oosten.
Langzaam reed hij aan ons voorbij, maar hij stopte niet.
Hoe dichter we bij Laredo kwamen, hoe meer de tekst op de borden in het
Spaans was, " het zal ons toch niet gebeuren dat ze straks in Laredo
alleen maar Spaans spreken" dachten we. We kwamen met lunchtijd in
Laredo aan, uitgebreide keus in Mexicaanse restaurantjes. We kozen voor
Danny's (een populaire keten in USA heet Denny's en we moesten wel
lachen om deze verbastering). Op de stoep al Mexicaanse muziek hoorbaar.
Binnen de inrichting van een standaard Amerikaanse Diner. Maar toen de
waitress kwam, bleek ze inderdaad alleen maar Spaans te praten, en
haalde ze er ijlings een collega bij die ook wat Engels kon. Heerlijk
gegeten: " Mexican plate, NO carne" .
Vanuit Laredo naar het noorden (verder naar het zuiden kan niet, dan zit
je in Mexico), richting San Antonio. In San Antonio is een hele grote,
belangrijke legerbasis; daarvoor gaan we niet, wel voor enkele leuke
musea daar. We namen niet de rechtstreekse route naar San Antionio, maar
de achterafweg, via Crystal City. Nog geen kwartier op weg stuitten we
al op een Border Control, een soort paspoortcontrole, maar dan in het
land zelf en niet op de grens. Een van de doelen van de Border Control
is het opsporen van illegale vreemdelingen. Ilegaal zijn we zeker niet,
maar dat we geen andere reden hadden dan " vacation" vond de agent toch
wel vreemd: wie wil hier nu op vakantie?
We vervolgden zonder problemen de mooie weg langs Crystal City naar
Uvalde: een leuke plaats met keur aan eet- en slaapmoelijkheden. In een
van de motels zitten we nu.
Het was de hele dag prachtig weer; bij het motel gaan we buiten zitten
om nog even van het lekkere weer (93F, droog) te genieten. Opeens trekt
de lucht zwart dicht, niet veel later gaat het stormen, nog even later
komt er een hagelbui met hagelstenen zo groot als pingpong-balletjes (de
Texanen zeggen dat de hagelstenen zo groot als ' baseballs" waren) die
met een enorm lawaai neerkomen en daarbij komt een enorme onweersbui.
Bij de derde flits sloeg het in het elektriciteitshuisje in en zat de
halve stad, waaronder wij, zonder stroom (gelukkig hebben we zaklampen
bij ons). De bui was binnen het uur weer over en nog een uur later
hadden we weer licht. Daarna gingen we bij het buur-restaurant nog even
koffie/theedrinken met een Sandwich, maar daar hadden ze nog last van de
gevolgen van de storing: we hebben nog nooit zo lang op onze bestelling
moeten wachten en zo te zien waren de andere bezoekers daar heel erg
unhappy mee. In de stad zijn bomen door het dak van huizen gevallen,
zonneschermen zijn in flarden opgegaan; morgen zullen we kijken hoe het
met onze auto is.

Het is overigens kakkerlakken-seizoen; ik ben nog steeds geen fan van
die insecten, maar Chris ving een dikke met groot gemak en zette'm
buiten de deur.

Corpus Christi, rusty old USS Lexington and back to a dry heat.

 

Wij zijn toch niet echt stadsmensen, na een paar dagen Houston hadden we
onze 'stad-tax' echt helemaal gehad. Dit, en het feit dat het nog meer
regent in Lousiana (New Orleans) dan in Texas, deed ons besluiten om
langs de kust , via keine dorpjes, af te zakken naar het zuiden,
richting Mexico.
Het is heel zichtbaar dat olie een belangrijke inkomstenbron is. Overal
zie je ja-knikkers en de kust wordt gedomineerd door olie-raffinaderijen
en chemische fabrieken; in de Golf van Mexico zie je heel veel grote en
kleinere boortorens. Vanuit Port Lavaca, waar we twee nachten sliepen,
zijn we naar het strand geweest bij onder andere Seadrift. Mooi is te
zien dat de huizen die in dit lage vlakke land zonder dijken gesneuveld zijn door Ike (tornado) nu zijnherbouwd op palen; de huizen die het -min of meer- overleefd hebben zijn
gewoon gebouwd. die strandplaatsjes zijn een geliefde woonplaats voor de
gepensioneerden; verder woont men liever in de wat grotere plaatsen
zoals Port Lavaca. Veel mensen zijn daar voor de olie-industrie naar toe
gekomen, en wonen in motels. Overal zie je motels, met niet alleen de
prijzen per nacht, maar ook per week en per maand. Bij heel veel
bedrijven zie je ook grote borden " Now hiring" en dan de vacatures die
er zijn; in Texas -althans dit deel van Texas, moet het niet moeilijk
zijn om een baan te vinden.
Vandaag kwamen we met onze tocht langs de kust aan in Corpus Christi. En
daar hebben de Amerikanen laten zien dat ze ook een heel mooi,
informatief, goed museum kunnen maken. De " USS Lexington", een
vliegdekschip dat in de vaart was van 1943 tot 1991 is nu ingericht als
museum; je kunt door het hele schip wandelen -het is nog grotendeels
ingericht-  de machinekamer zien, de plek van de kapitein, maar ook de
medische dienst, de slaapvertrekken en de kapel en ga zo maar door. Op
het bovenste dek stonden een paar vliegtuigen opgesteld, zoals een
Intruder en een Phantom, en natuurlijk al het schiettuig. Er was op het
Hangardek natuurlijk ook van alles ingericht voor kinderen, maar verder
was dit schip heel erg informatief en interessant voor iedereen die iets
van vliegdekschepen, vliegtuigen of de WW2 wil weten. We twijfelden of
we het schip we zouden bezoeken, maar nu zijn we blij dat we het gedaan
hebben: we hebben er een heerlijke dag doorgebracht.
Verder was Corpus Christi ons te vol, te lelijk en vooral teveel
olie-industrie dus vanavond zijn we nog iets verder naar het zuiden
afgezakt: naar Kingsville. En wat een vreugde: toen we uit de auto
stapten was het warm, nee heet, maar een droge hitte! Het heet dan ook de " White Desert". Niet meer dieklamme hitte van de afgelopen dagen! We hebben een vreugdedansje om de auto gemaakt en ons heerlijk droog laten waaien.Nu zitten we buiten onze motelkamer te luisteren naar het enorme lawaai van vele " Giant Cicada". As je hier klikt kan je ze ook horen.

See y' all