Around Route 66 Arizona to California

This little Jeep took us on a beautiful tour around  Arizona and California. Partly following Route 66 from the desert into the busy town of Los Angeles.

 

 

See more on Google Photos

Geology road video

Here's very short video I made of driving Geology tour road in Joshua Tree National park. As you can see it is a very beautiful easy drive through an amazingly quiet valley.


The Geology Tour Road is an 18-mile, self-guiding driving tour along a dirt road winding through some of the park's most fascinating rockscape.
More information here

USA Roadtrip photos

Here is a final selection of photos of our wonderful trip to the USA.

Tour map

I have downloaded our GPS-tracks to Everytrail.
This is the map:
Arizona, Nevada, Utah,Colorado, New MexicoArizona, Nevada, Utah,Colorado, New Mexico, Arizona, Arizona at EveryTrail

And a selection of car-related photos from our trip:

USrust

A

From Holbrook to Petrified forest, Meteor Crater, Blue ridge camping to Phoenix by dusty Apache trail

Met stralende zon gingen we naar de Meteor Crater: een gat in de grond, zo groot als 20 voetvalvelden en dan nog ruimte voor 2 miljoen toeschouwers (zoals onze gids zo beeldend vertelde), ontstaan door de inslag van een meteoor, ongeveer 50.000 jaar geleden. Begin 1900 heeft de toenmalige eigenaar aan Arizona (toen ook net ontstaan) gevraagd of deze krater niet een Nationaal Monument moest worden. "Ach nee", schijnt er toen geantwoord te zijn, "we hebben net een ander groot gat in de grond ( Grand Canyon) al tot Monument gemaakt, en één gat is wel genoeg."En zo is tot op de dag van vandaag deze Meteor Crater in prive-eigendom.

De Meteor Crater is verder slecht te beschrijven: je kunt alleen maar in verbazing naar dat grote gat in de grond staren.

 

En natuurlijk zagen we deze dagen ook nog delen van de Route 66. Holbrook is een van de plaatsjes aan die route 66. Toen we daar eerder een keer waren, was het een nogal naargeestig stadje waar we niet zulke beste herinneringen aan hadden. Nu is het   opgekanpt, zeer levendig, en met veel motels en horeca voor de toerist.  Misschien ook een gevolg van "America's recovery programma"? (Overal zien we  wegwerkzaamheden of huizenbouw in het kader van dit programma dat Obama enkele jaren geleden heeft gestart om de werkgelegenheid te bevorderen en de economie te verbeteren).

De volgende verrassing aan de route 66 was Winslow. Toen we daar een paar jaar geleden waren was alles dicht, opgebroken, gesloten of gewoon ingestort en de enige eetgelegenheid was een drive-thru Sonic. Het leek er toen op alsof iedereen was vertrokken, en de troep maar gewoon had achtergelaten. Hoe anders was het nu. Veel panden opgeknapt; er waren weer winkels in de Main Street en die winkels waren ook open, er waren hele wijken bijgekomen, en er waren opeens ook heel veel motels en eetgelegenheden. We zijn wel drie keer door Winslow gereden, we konden onze ogen niet geloven. Maar het is echt zo: het is nu gewoon een heel schattig plaatsje aan de route 66 waar we heel lekker hebben geluncht.

 

Vanuit Winslow zijn we -via de 87 S- naar Blue Ridge gereden in Coconino Forest. Binnen twee uur rijd je dan van rode woestijn, via struikjes en naaldbomen naar een prachtig loofbomenbos.  Ook hier zagen we volop boys met toys: squads, 4x4auto's e.d. En na een heerlijk campingnacht reden we via de 188 en 88 naar Mesa-Phoenix. Dan rijd je weer in een paar uur van loofbomenbos naar prachtige meren ( de toys zijn dan opeens fantastische motorboten en waterskies)  en dan opeens via 'unpaved road'  (uren lang zandpaden gereden, volgens de kaart de doorgaande weg, we kwamen heel wat pickups met boten erachter tegen, op weg naar de meren) .weer naar de woenstijn met meer dan geweldige uitzichten, je wordt er stil van .......

 

in Phoenix is er hittegolf, overdag wordt het 105F. De inwoners vinden  dan hun heil binnen in ruimten met airconditioning: the mall, restaurants, de bioscoop (ja, ook 's middags heel goed gevuld).  's Avonds, als het donker is, dan voelt het lekker koel (maar dan is het nog steeds 103F). De regen en de thunderstorms schijnen eraan te komen, die schijnen ons te achtervolgen.

Nu nog een paar dagen Mesa-Phoenix. De afsluiting van een paar geweldige weken in de VS: met  enorme afwisseling; woestijn (die prachtige painted desert, we zijn er nog stil van), bergen en prachtige bossen; landschappen, stadjes en miljoenensteden; en temperatuur van nachtvorst (koud, niks aan) tot 115F (heet, wel lekker). Het was een mooie reis en de plannen voor de volgende reis komen alweer boven.

Enjoy your days,,

New roadtrip photo's - Nieuwe foto 's

From Albuquerque, Malpais cinder fields to Holbrook and Petrified trees

Vanuit Albuquerque is de verleiding natuurlijk groot om verder de Route 66 te gaan volgen. Maar we kozen er voor om die even te laten voor wat hij was en het El Mapais Natuurmonument in te gaan. El Mapais ligt in Indianenland, een uitgstorven gebied: eén tegeligger per uur kom je gemiddeld tegen. Het hart van El Malpais wordt gevormd door een aantal oude vulcanen die zo'n 3000 jaar geleden zijn uitgebarsten samen met de lavastromen die daar het gevolg van waren. Op afstand lijkt het alsof er onlangs een bosbrand is geweest: zo zwart ziet alles erui., Als je dichterbij komt lijkt het meer op zwarte klei zonder begroeiing en heel dichtbij zie je dat het lavavelden zijn. Die lavavelden zijn kilometerslang. Er ligt een zandpad langs die lavavelden, maar dat pad is niet zo best begaanbaar, dat staat althans op het bordje aan het begin van het pad. Wij hebben het een eind gereden, maar er uiteindelijk ook maar voor gekozen om om te draaien.

En vlak nadat we El Malpais verlieten, reden we met stralende zon Arizona in.
Via de 191 zijn we naar Holbrook gereden.
Holbrook ligt ook aan de oude Route 66 en dat zie je in de hoofdstraten nog goed terug. Veel herinneringen daaraan. Wij gingen eten bij Mr. Maestas en hij heeft zijn restaurant helemaal volhangen met allerlei memorabilia. En als je naar buiten kijkt, zie je er (verroeste) jaren-50 Amerikaanse auto's geparkeerd staan.
Hij had Navajo-taco op het menu staan. Dat is een soort brood( fry bread), belegd met chili of bonen, en sla, tomaten, ui en kaas. Erg lekker. we zien het hier wel vaker op de kaart staan.

Vanuit Holbrook zijn we vandaag naar het Petrified forest en de Painted desert gegaan. De Petrified forest bestaat uit een gebied met versteende bomen. Heel merkwaardig: op afstand lijkt het alsof er een gewone boom ligt, als je dichterbij komt dan lijkt de boomschors nog steeds van hout, maar dan zie je dat de binnenkant de meeste overeenkomst heeft met agaat en kristal (hierom zijn begin 1900 die bomen massaal in stukken gehakt, zodat er maar zoveel mogelijk sieraden van gemaakt konden worden. Het Amerikaanse Congres, dan soms best iets verstandigs doet, heeft daarop, in 1906, besloten dat dit gebied een National Park moest worden, zodat deze bijzonderheid bewaard zou worden voor de toekomstige generaties). Als je een stukje versteende boom oppakt, dan is dat heel erg zwaar: dan weet je zeker dat je steen in de hand hebt en geen boom.
De Painted Desert is zo mooi, dat is met geen pen te beschrijven, en -zoals ik van Chris begreep- ook met geen kwast te schilderen. Die wijdsheid, al die verschillende kleuren, die ruimte en die vergezichten.........ongelooflijk wonderbaarlijk......
we hebben wel heel wat foto's gemaakt, ook van de zandstorm die in de loop van de middag daar de kop opstak, maar de echte grootsheid laten ook die niet zien. Jammer voor jullie....

Enjoy your day!

Today's new roadtrip photos - Nieuwe foto 's

In Holbrook, Arizona.....

From cool Colorado to dry New Mexico: Santa Fe, Madrid and Albequerque(Flat tire day and new Tahoe)

Niet gedacht zo snel een vervolg op het verhaal over onze Tahoe te schrijven. Maar......vanmorgen waren we heerlijk aan het rijden in New Mexico (ja, weer een staatsgrens overgestoken), aan het genieten van het snel veranderende landschap en we hadden net het Echo Amphitheater bekeken, toen alle alarmbellen op het dashboard aangingen: band loopt leeg. En niet een beetje lek: toen Chris uitstapte, hoorden we de band sissend , in rap tempo, leeglopen. Helaas: een steen had de band doorboord.
Nu wisten we dat we een reservewiel hadden, maar verder hadden we dit alles nog niet onderzocht. En het bleek een raadsel hoe het reservewiel onder de auto vandaan moest komen. We waren net op het  punt angekomen dat ik de owners manual zou gaan voorlezen, toen er een grote Ford Pickup stopte: "you need help?" En deze meneer wist precies van slotjes en andere geheime zaken, waardoor in rap tempo de reserveband van zijn plaats kwam en vooraan zat, kapotte band in de achterbak lag, en meneer weer met zijn Ford (met mooi geluid) zijn weg vervolgde. En wij ook. Maar wat te doen met die kapotte band? We besloten dat te gaan vragen bij een hertz-vestiging. We dachten dat er vast wel een zou zitten op het municipal airport van Santa Fe; dus daarheen. En ja, een heel klein verhuurloketje van hertz op een miniscuul klein airportje  (op  mijn weg naar de damestoiletten was ik al bijna door de douane heen). Een vriendelijk oud meneertje toverde ergens van het terrein een andere Tahoe te voorschijn, vroeg mij de bagage over te laden en vroeg Chris om mee te gaan om het papierwerk af te handelen. Zo gedaan. En binnen het uur waren we alweer op pad, nu met een Tahoe in luxe editie, met schuifdak en leer, en een Colorado-kenteken dwars door Santa Fe gereden en verder genieten van het prachtige New Mexico landschap (veel rode rotsen,prachtige valleien en lekker warm).

Vanuit Santa Fe zijn we naar Albuqerque gereden, en hebben daar een heel deel van de oude route 66 gereden alweer dwars door de stad. Hoewel deels vervallen, heel erg leuk om te zien. En aan die route 66 hebben we nu ook een "suite" in de Sandia Peak Inn: helemaal niet vervallen, maar juist helemaal nieuw gerenoveerd. En we zitten buiten, in het donker, te genieten van een meer dan heerlijk temperatiuur.

Have a nice day

PS: kaartlezers: de route van vandaag was Pagosa Springs -84 to New Mexico, to Santa Fe, , dan d14 to Madrid , to I-40, dan I-40 naar Albuquerque en dan afrit 167 naar route 66. Morgen gaan we verder een stukje van de 66 doen.

Today's new roadtrip photo's - Hier staan nieuwe foto 's

Cool Colorado camping at Monarch, Tough toys, classics, a roadside Marmot and the road to Pagosa Springs

Vorige week kampeerden we in death Valley bij 115 F, dit weekend kampeerden we op Monarch Summit en  dat was stukken koeler. Vanmorgen  trof ik medekampeerers met mooie ijsmutsen op: niet voor niets want aan hun auto's te zien was er nachtvorst geweest (en dat dachten we ook al te voelen in de nacht: het was een beetje koud in de tent) en toen wij opstonden was het 40 F. Koud dus: geen zin in koud ontbijt maar lekker doorgereden naar Gunnison waar we in de "Tic Toc Diner" aansloten bij het hele dorp dat op zondagochtend uit ontbijten gaat. Heerlijk: warme koffie en thee, warme eieren(Huevos Rancheros) en pannekoeken met aardbeien(Strawberry fields).

We zitten hier middenin een wintersportgebied.  Aspen, HET wintersportoord van de VS, hebben we links laten liggen, maar Leadville (daar vlakbij) hebben we wel bekeken. Heel schattig, erg Zwitsers aandoet met houten chaletjes en schattige gebouwtjes, en erg, erg vol. Bij Leadville kun je in de zomer skieen op de kunstskiebaan, maar de andere dorpen moeten voor de zomer andere inkomsten verzinnen. En dat is ze gelukt: vissen, kajakken, raften, motor-, Jeep-, squad rijden; alles wat maar stoer, outdoor sporten is, wordt hier gedaan. Er zijn enorm veel 'recreational area's" en bijna evenveel RV-resorts (oftewel dure campings voor campers en caravans, meestal niet bedoeld voor tentjes).

Een conversatie met Chris is hier erg grappig: bijna elke zin wordt doorspekt met "he, kijk oud Jeepje", "Jeep wagoneer", "oh, early bronco", "kijk, een flatfender",  "oh, een scout, wil ik ook nog wel eens", "oh, die CJ ziet er net zo uit als de mijne", "zie je die hardtop?" . Werkelijk elke oprit/tuin/yard  hier bevat een of meer auto's voor gewoon (meestal een pickup en een SUV) en daarnaast (soms één , soms heel veel)  "toys voor boys": oude en nieuwe Jeepjes, meestal gelift, en/of squads, terreingolfkarretjes en wat dies meer zij. Sommige duidelijk niet meer in gebruik, de meeste zichtbaar wel in gebruik. In het weekend gaan ze daar dan mee spelen: dus achter de pickup (of SUV) hangt men zijn camper/caravan en daarachter zijn auto/toy  (kan ook een boot zijn) en daarmee gaan ze op pad naar een van de vele recreational area's. Vrijdagavond heen, zaterdag de hele dag spelen, zondag weer terug.

Onze Tahoe is natuurlijk helemaal geen 'toy', die is een degelijk werkpaard. Maar soms wel grappig. Weten jullie dat je met het stuur 13 verschillende acties kunt uitvoeren? En dan heb ik 'sturen' nog niet eens meegeteld. En aan het stuur zitten twee handels: met die twee handels kun je ook nog eens 13 verschillende acties uitvoeren (en dan heb ik 'schakelen' als één actie geteld, en niet alle 6 vooruit + P, D, R, M apart). Zelfs Chris raakt in al die opties soms heeeel even de weg kwijt.

Maar onze weg naar Pagosa Springs werd niet alleen spannend door al die leuke auto's. De Natuur is hier heel erg mooi, en heel erg afwisselend. Zo zit je in een mooi glooiend dal met gras en zo op een kronkelige weg door de bergen met naaldbomen om je heen. Naaldbomen, loofbomen, heel veel verschillende planten zien we hier. Langs de kant van de weg zagen we ook een yellow-bellied marmot (Marmota flaviventris?); hij ging pas aan de kant toen we een foto van hem wilden maken. En we zien herten, de meesten in een glimp, maar soms blijven ze  langs  de weg staan, zodat we er een foto van kunnen maken. En één stak, midden in Leadville, twee keer de Main Street over, heel rustig, tussen alle auto's door, alsof hij het al heel vaak gedaan had.

En wij zitten nu in Pagosa Springs, voor onze motelkamer, en zien alle alle combinaties met campers en boys-toys voorbij komen, en het enig dierlijik gezelschap zijn de muggen.

Have a nice day.
PS: voor de kaartlezers:
Hot Sulphur Springs
40 S  to I-70
I-70 west
91 S to Leadville,
24 S to Poncha Springs
50 to Monarch
twee nachten op Monarch Summit gekampeerd
Monarch
50 W Gunnison
149 S Lake city, South fork
160 S Pagosa Springs (Pinewood Inn)

I have added some new photo's today - Nieuwe foto 's van vandaag

Palisade to Hot Sulphur Springs

Vanuit Palisade reden we een onmiskenbaar toeristische gebied in. Prachtige bergen en overal skipistes met "Chalets".

Steamboat Springs leek ons een leuke bestemmimg. Gewoon vanwege de naam. Het bleek erg te lijken op andere wintersportdorpen. erg "leuk" en "knus", en vooral erg "syndicated". (geen enkele stoomboot natuurlijk, nooit geweest ook: "The name Steamboat Springs is said to have originated in the late 1820's when three French Trappers, traveling along the Yampa River, heard a 'chug chug' sound. Thinking they had reached a major river, one yelled, "a Steamboat, by gar!" Upon further investigation, they discovered the sound came from a natural mineral spring, to be named Steamboat Springs. The Steamboat Spring still sits at the far end of town; however, it ceased to 'chug' when the railroad bed was laid above it in 1908.)

We hebben getankt en zijn doorgereden tot we leuke dorpjes zagen en zijn neerstreken in Hot Sulphur Springs. Zou ook zo'n dorpje uit een film kunnen zijn. Gelukkig niet alleen maar dichte winkels, maar de kleine ondernemer heeft het wel zwaar. Iedereen heeft het erover.

Nog wat foto's van Sulphur Springs: toegevoegd:
Today's new roadtrip photos - Nieuwe foto 's

De Oranje Jeep is van "Rusty. Die kwam vragen wat we aan het doen waren omdat zijn overbuurman'm belde dat er een rare vent zijn Jeep stond te fotograferen
Hij vond het toch wel leuk...
Rusty's bedrijf heet "Rusty Pipes" en zijn ouders doen in "Guns".
Ouwe CJ-Jeepjes groeien in heel Colorado in de tuin, maar Rusty heeft grote plannen met zijn oranje Jeepje.

Ons Motel heet "Canyon Motel" en zag er erg leuk uit. Vooral het bord "Denver is 95 miles! Relax, get a room" sprak ons aan.

From Pahrump, Nevada to Little Sahara Utah, the Alien highway to Dinosaur petting in Colorado

Voor de kaartlezers onder ons, en vooral ook omdat we zelf graag de routes die we gereden hebben willen onthouden, een beschrijving van de route van de afgelopen dagen.

We pakken de beschrijving op bij Pahrump (je weet wel, waar we in het casino zijn geweest)

160 north

95 N to Tonopah (geweldige lunch bij een Mexicaans restaurant; het zag er erg slaperig uit, maar het eten was voortreffelijk)

6 east to Warm Springs

375 South to Ash Springs. Deze weg staat bekend als de "extraterrestial higway": hier zijn de meeste UFO's gesignaleerd en net toen we dachten dat ze dit feit meer moesten uitdragen, kwamen we in Rachel langs een "Alie-inn": een motel+restaurant dat aliens en humans uitnodigt om binnen te komen; er hangt ook een mooi ruimteschip in een takelwagenvoor het pand.

93 E to caliente: motel Raibow Inn (erg leuk plaatsje); de motelkamer leek wel net nieuw.

We zijn kris-kras door Nevada gereden, maar het landschap is eigenlijk alsmaar hetzelfde: woestijnzand met creosootachtigen en soms wat gras. Op de ene plaats is het dor, op de andere plek is het dor met iets meer groen er doorheen, maar het blijft woestenij met creosoot. Je rijdt ook vrijwel altijd tussen twee gebergten door die je in de verte aan je linker- of rechterhand ziet liggen en de ene prachtige vallei is nog niet klaar of je rijdt de volgende alweer in. Zo afwisselend als het landschap tussen Phoenix en Riverside is, zo blijft hier het landschap uur na uur zo ongeveer hetzelfde. Nu lijkt het misschien alsof we er niet zoveel aan vonden in Nevada; het tegendeel is echter waar. We vinden het een prachtig land, lekker weer (droog, overdag ca 100F en 'snachts veel koeler), heel erg rustig,  en de mensen zijn er erg vriendelijk en behulpzaam. Ook groette elke tegenligger ons: we zijn er niet achter gekomen of iedereen wel iemand met een grijze Chevy Tahoe kent en dus denkt naar een bekende te zwaaien of dat er zo weinig mensen in Nevada wonen dat ze gewoon altijd naar elkaar zwaaien (en onzze auto heeft een kenteken uit Nevada, misschien droeg dat er ook nog aan bij).

Caliente

93 N to Ely

We verlaten -met enige spijt- Nevada en rijden nu Utah in. Omdat we Utah een paar jaar geleden al uitgebreid bekeken hebben, steken we dat nu -niet rechtstreeks natuurlijk-  over , op weg naar Colorado

6/5 E to Delta:

6 N t Nephi; een stukje voor Nephi vinden we "Little Sahara"; de Sanddunes van Utah; een prachtig statepark vol met zandduinen, waar je mag kamperen maar waar je ook met je 4x4 door de duinen mag rijden. De zand-camping is wel een paar honderd plaatsen groot, lange tijd zijn we echter de enige kampeerder; tegen 21.00 uur komt er nog iemand bij.

Helaas regent het vanavond; we lezen wat inde auto en gaan maar vroeg naar bed. Later horen we dat het deze maand erg veel regent in Utah; ook de rivieren die anders droog staan, staan nu vol (modder)water.

's Ochtends is Chris een van de duinen opgeklommen: hij had een prachtig uitzicht, en ook een ontmoeting met een woestijnvos.

Little Sahara.

132 to Nephi; We waren het park net uit toen de straat vol leek te liggen met zwarte dingetjes; even later bleken die dingetjes ook te bewegen. Het bleken massaal veel zwarte sprinkhanen te zijn; een soort dat wel springt, maar blijkbaar niet vliegt. En omdat ze dus veel op de weg bleven zitten of springen, werden ze ook in groten getale overreden. Ja helaas, ook door ons.

I-15 N to Spanish Fork

6 E to Helper (hier wilden we de 6-East vervolgen naar Roosevelt en Vernal, maar helaas: "Road closed". dus toen hebben we maar iets anders bedacht om Utah leuk over te steken.)

6E (191S) to I-70: exit Green River.

En daar staan we nu weer in een statepark; ,maar dit park is heel groen, veel gras, prachtige grote bomen.. En zeker de helft van alle kampeerplekken is gevuld. De Green River (de Green River is nu trouwens niet groen, maar bruin!) is wel drie keer zo breed als anders, door alle regen.

Vandaag trouwens wel bewolking, en een keer, kort, een forse bui .De temperatuur was vandaag tegen de 90F.

En oh ja, vanmiddag kwamen we er opeens achter de de tijd in Utah anders is dan die in Nevada (en Californie); het was opeens een uur later dan we dachten..

Green River (vannacht ging het heel erg waaien en onweren, maar ons tentje hield ons prachtig droog)
Toen we vanochtend over de brug reden was de rivier rood!
i-70 E to Fruita en dan naar  Palisade
Utah en Colardo hebben een enorm gebied met dinosaurusresten. In Utah hebben we dat al uitgebreid bekeken, in Colorado nog niet. We waren nauwelijks twee mijn in Colardo toen we een "trail through time" vonden; een wandeling van een paar  kilometer langs allerlei  dinosaurusbotten, versteend in de rotsen. Een paar mijl verderop ligt Fuita en daar is een groot "museum of the dinosaur" Ik vond het een heerlijk museum: allemaal nagemaakte dinosaurussen met een knopje "push to start the attraction" en jawel dan gingen de dino's lawaai maken en bewegen. Chris was daar iets minder enthousiast over, die was meer te spreken over alle opgegraven botten, kiezen e.d.

Na twee nachten kamperen in de regen (leuk, maar toch...) hebben we nu gekozen voor een nachtje motel in Palisade (en het lijkt erop alsof er inderdaad weer regen aankomt). De hostess heeft uitgebreid haar beklag gedaan dat het alsmaar regent sinds juni en dat er nu helemaal geen 'dry heat' meer is. Nee, dat hadden we ook al gemerkt, we drijven af en toe onze shirtjes uit.

En nu zitten we hier, op onze stoeltjes, voor ons deurtje, naar het verkeer van Palisade te kijken. Dat is wel heel wat anders dan in Californie. Daar rijden veel Japanse/Aziatische autootjes, veel hybriden ook (dan lijk je een bijdrage aan het milieu te leveren, heel belangrijk in Californie). In Nevada zie je dat al veel minder: de auto's die je ziet (en dat zijn er echt maar een paar handvol op een dag) zijn vrijwel altijd degelijke SUV's en pick ups. In Utah zie je dat ook, maar daar zie je ook wel wat meer Jeepjes om te off roaden. En hier in Colorade? hier is het 'toys for the boys" heel veel Jeeps e.d. om te off roaden, oftewel 'play trucks' (elk huishouden lijkt er minstens één te hebben, als je tenminste door de woonwijken rijdt, dan zie je er in op elke oprit minstens één: ouder, nieuwer, maar altijd geschikt om terrein te rijden), en verder grote, degelijke pickups en SUV's  van amerikaanse makelijk, vaak ook met V8. Best wel een genot om naar te luisteren en vooral ook erg leuk om zo voorbij te zien komen.

Enjoy your day!

See more new pictures here

From Death Valley(camping at Furnace Creek) to the scenic town of Parumph Nevada

Via de achterdeur erin en via de zijdeur er weer uit; dat is de korte samenvatting van drie dagen Death Valley in Californie.
Vanuit Ridgecrest namen we een deels onverharde weg naar Death Valley langs gebieden met mooie namen als Wildrose Canyon en Stovepipe Wells. Daar wilden we ook wel kamperen, maar dat mocht niet met een tent: te heet. Door naar Furnace Creek waar wel een tent-camping open was met de wonderschone naam : Texas Spring.
Kamperen in Death Valley is geweldig: onbeschrijfelijke zonsondergangen, prachtig uitzicht op de valleien, af en toe gezelschap van een coyote, woestijnhaas, groundsquirrel of zijn neefje zonder die mooie staart, maar waar ik de naam niet van weet, en dan de stilte. Doodstil. Totdat het begint te waaien. Je hoort de wind aankomen en zo zit je er dan middenin. En ja, het is ook warm. 's Nachts koelt het af tot ergens tussen de 80 en 90F: even wennen en dan slaapt het goed.
In Death Valley kwamen we erachter dat alles relatief is; ook temperatuur. Bij een wandeling door de Sanddunes had ik het, voor zover ik me kan herinneren, voor de eerste keer in mijn leven Te Warm. Het viel me steeds zwaarder om mijn voeten op te tillen en door het zand te bewegen en eigenlijk wilde ik alleen maar terug naar de auto. Het was volgens onze auto slechts 110F. Toen Chris me even later afzette bij een koele "Saloon" dronk ik binnen de korste keren 1 liter icetea op. 's Avonds stonden we op de camping te genieten van de zonsondergang. Direct na de onsondergang werd het heerlijk koel: 115F volgens onze auto.
Death Valley is zeer rijk aan mineralen en delfstoffen. Dit zorgt ervoor dat de rotsen de meest prachtige kleuren hebben: van groen (koper) naar roze/rood (ijzer) en wit (borax, lood en zout). Niet voor niets hebben ze een stuk weg dat de "artist's drive" heet en waar je langs een "artist's palet" rijdt: wat een kleuren en kleurschakeringen. En met het veranderen van de stand van de zon, veranderen ook de kleuren.
Vanavond zijn we via een unpaved road het park uitgereden richting Nevada. Vanavond slapen we in een motel (en daarom kunnen we jullie nu ook dit bericht sturen). Het plaatsje heet Parumph! Zonet wilden we even wat eten en wat blijkt? De keuze is hier McDonalds of ......... een casino! Het barst hier van de casino's en elk casino heeft ook iets wat op een restaurant lijkt. En zo zaten we na drie dagen prachtige kleuren, wijdse uitzichten en stilte opeens in Terrible Town: een casino met een speelhal met veel flikkerende rode en groene lichtjes met eetgelegenheid, met veel mensen en heel veel lawaai. Gelukkig was het eten goed.

Now, keep cool folks!

Flying low at March AFB Museum

In Riverside is de March Airforce Base, en daarnaast het March Airforce Base Museum. Daar hebben ze enkele ongeveer zeventig oude vliegtuigen van de US Army Forces tentoongesteld. In de airconditioned Hangar hebben ze vooral de historie weergegeven, met vliegtuig(modellen) uit WW1 en WW2. Buiten staan tientallen echte vliegtuigen, vooral uit WW2, en de Vietnam-oorlog, maar ook een Mig Lane. Het museum wordt bijna helemaal gerund door Volunteers (vrijwilligers); de verkoop van kaartjes en souvernirs, de rondleidingen, maar ook de restauraties worden door deskundige Volunteers gedaan. Brian, een van hen, nodigde ons uit om acher het hek te komen kijken naar Super Fortress die hij aan het schuren was. Nog zo'n zes tot acht maanden schuren, dan een tijdje verven met een roller en het vliegtuig zag er weer precies zo uit als in zijn leger-tijd. Daarna zou hij zich bezig gaan houden met "detailing¨van de motor, ook al zal het vliegtuig dit museum hoogstwaarschijnlijk nooit meer verlaten omdat de landingsbaan verboden gebied is voor anderen dan operationele militaire vliegtuigen.
Direct naast het museum was dan ook de start- en landingsbaan van het leger. Het was vandaag oefendag voor de 'doorstart"(landen en gelijk weer optrekken); we hebben genoeglijk ettelijke doorstarts van grote C17 transportvliegtuigen en tankers zitten bekijken op de tribune die het museum, speciaal met dit doel, hiervoor had neergezet.
Ons afscheidsetentje in Riverside was in de Old Spaghetti Factory; inderdaad wel een heel oud gebouw, maar niet een fabriek maar een fruit-opslagloods. Daarna nog een rondje Riverside Downtown gewandeld, waar Rejane tot haar verdriet constateerde dat alles (horeca enz) om 21.00 sluit. Het is dus wel een grote stad in km2, maar gedraagt zich verder toch nog een beetje als een dorp.


See more pictures

From Downtown Los Angeles and the cool Hollywood hills, to the hot Joshua tree park desert

Wel, dit waren dagen met uitersten.

Zondag bracht Steven ons naar Los Angeles, ja, naar down town Los Angeles. Druk!! We hebben gelopen over de Rodeo Drive (de beroemde straat met de winkels van alle grote ontwerpers: Chanel (mooie avondjurk in de etalage), Dior, Gucci, Vuitton, Hermes enz. enz. ; dit is de enige straat die ik ken, waar je elke kruising legaal ook diagonaal mag oversteken. We reden langs de Hollywood Bowl (waar juist een grootste uitvoering van een Pucinni opera plaatsvond) richting de Hollywood Hills met het beroemde "Hollywood" in de bergen bij zonsondergang. En we liepen (natuurlijk)over de Hollywood boulevard met de Walk of Fame (de stoep bestaat uit stoeptegels met daarop een ster en in de ster de naam van een beroemde filmster) en stonden voor een beroemd theater met allemaal stoeptegels met daarin de hand- of voetfdruk van beroemde filmsterren: van Shirley Temple en Eva Gardner tot Daniel Radcliffe en Emma Watson. Na een goede Californian Pizza heeft Steven ons weer uit deze drukte geleid, terug naar Riverside.

Maandag bracht Chris ons naar Joshua Tree National Monument. Een Joshua Tree is een enorme yucca, kan wel zo hoog worden als een boom, en leeft soms wel 1000 jaar. In dit park was het stil, doodstil.  En heet, heel heet. Er waren weinig bezoekers (althans we zagen er weinig) en toen we bij een rots in de schaduw gingen zitten, hoorden we alleen de wind. En als de wind ging liggen, was het helemaal stil. Er waren weinig vogels, wel een enkele ground squirrel, woenstijnkonijn Gambel's quail en roadrunner. Het had ook hier nog niet zo lang geleden geregend, dus we zagen de Cholla's en ocotillo's in bloei. We hebben het park, en een aantal unpaved roads, helemaal bekeken voordat we ons weer in de drukte van de I-10 stortte, om weer naar Steven terug te gaan.

Had ik jullie al verteld dat er middenin Riverside een prachtig, groot, standbeeld van Ghandi staat? We hebben niet kunnen uitvinden waarom dat is, maar het is een mooi beeld, en het beeld is omgeven met allerlei wijsheden van Ghandi. De mooiste en meest toepasselijke op Californie hebben we ook gefotografeerd.

En tot slot: het weer is heerlijk: overdag ongeveer 90F, 's avonds koel (ja, ik heb dan m'n vestje nodig), vaak blauwe lucht en soms een wit wolkje. Smog en "duststorms" zijn alom aanwezig. De auto zoeft ons comfortabel voort. We zouden vandaag (dinsdag) al verder trekken, maar plan is veranderd en  nu blijven we hier wat langer.

Have a nice day,

From Phoenix to Riverside California

we weten het weer zeker: van voordeur tot moteldeur in Phoenix duurt 24 uur. Het deel naar Houston ging goed; weliswaar heeft Continental, denken we, haar stewardessen vervangen door stewards met militaire achtergrond, dus ik kreeg wel een keer de thee over me heen, maar verder ging het zo comfortabel als maar mogelijk is. Wachten in Houston vond ik wel leuk (veel vliegtuigen kijken), Chris vond het echter saai. Het laatste stuk naar Phoenix ging zeer gemakkelijk.
Bij de autoverhuur was de gereserveerde auto er niet: wel een toyota/nissan rogue. Ik hoef jullie niet te vertellen wat Chris toen heel beleefd en vriendelijk aan de verhuurmevrouw vroeg. De dame zocht naar een alternatief en kwam met een Chevrolet tofu. Een heerlijk zoefmobiel, niet al te handig ingericht maar zo groot dat wij daar geen last van hebben. IN het verkeer hier is hij trouwens niet zo groot. In Phoenix hebben we bij de Wallmart onze kampeerspullen gekocht en toen op weg naar Steven en Rejane in Riverside, California.
Riverside is een schattig plaatsje, niet zo heel groot (centrum is zo groot als Bemmel, maar dan met een heleboel nieuwbouw-suburbs eromheen). In een van die nieuwbouw-suburbs hebben Steven en Rejane een leuk, nieuw, appartement gehuurd. Vanmorgen hebben we het centrum van Riverside bekeken: in het centrum een echte Mission, gebouwd vanaf 1846, nu een mooi hotel. Er staan nog meer gebouwen uit 1910 - 1930, heel veel historie voor Amerikaanse begrippen natuurlijk. En natuurlijk het een en ander aan 'Ambiance': in dit geval een roze winkeltje met frozen yohurt; zelfs de lepeltjes en servetten waren roze.......

enjoy your day