Showing posts with label USA. Show all posts
Showing posts with label USA. Show all posts

Thursday, 30 July 2020

An old and dusty story


They were rattling along on a trail in some forgotten part of the country in a pickup truck without air conditioning. It was dry and hot. Desolate and dusty. Before turning off the tarmac they had driven for hours on straight roads, where the few lorries they encountered appeared as flying mirages in the distance and the low hills created the impression the road had melted and curled up slightly .  The distances were something else too: That mirage could easily be ten miles away. It took a long time for landmarks to drift past.  His companions called the tarmac “ Black top”.  The black top was extremely wide, about the size of a major motorway at home.  Four wide lanes to nowhere. No median barrier. If you wanted to make a u-turn, you just did it. If you felt like a stop, you just stopped.  They called it a “farm road”, but it could take a landing Jumbo jet without stopping traffic. Once in a while they saw a farmhouse.  Nothing much else. Cruising along at 75 the old truck rocked  softly. Every driver in an oncoming vehicle waved. The heat made him drowsy, but he kept looking out through the cracked and dusty windscreen. Here they called it a wind “ shield”. To some the landscape might seem boring, but he found it mesmerizing. 
At first they had seen large whitewashed silo's. Landmarks in the distance. They'd passed a silo about every half hour for a while, with a few houses clustered around it. The silos were mostly empty and the houses abandoned. Now they saw no silo's. Just a plain dry valley hemmed in by far away mountains.  Distorting all sense of distance.  What looked like tufts of grass were actually shrubby trees in the distance. No more houses.  
Willie was driving the old truck. Willie  was a wiry little guy wearing a big old black hat and a brushy short beard. He even wore black cowboy boots and a big shiny belt buckle.  The buckle had come free with some cheap beer, but it looked convincing. It even had a bottle opener attached.  Willie never used it though.  His plastic spring water bottle had a red screw top.
The track was not bad. Someone had made a good job of grading it fairly recently, so there was not so much washboarding. Just enough to make the rear axle tramp away slightly. Willie had told them he'd found this place in the desert filled with old cars. Willie 'd said there were some interesting cars amongst the usual Chevies and Fords.  Even the Fords would be interesting though. Willie liked Fords. The truck they were in now was a Ford too. Willie knew all about them.
He was wedged in between Willie and Mo. Mo was big and dirty looking with his tattoos and black Mohawk hair, but actually he was a sensitive guy. Mo didn't like Fords and he was always complaining about Willies truck. His mum always called him Mortimer. But Mo thought the name Mortimer sounded too prissy.  Willie thought Mo was a prissy anyway, but still they were old friends. Mo liked Jeeps and said they were stupid to go out here in Willie's  two wheel drive Ford with that dumb “Twin Traction Beam” excuse for an independent front suspension.  They should have taken Mo's four wheel drive Jeep truck with proper solid axles and thirty-five inch high clearance tires! But Mo's truck hadn't run for a while  as Mo couldn't get the new carburettor to work.  Willie and Mo were always bickering about their trucks, but they were fast friends and Willie even helped Mo fixing his truck. Even Willie couldn't get that carb fixed. Mo didn' t really need the truck anyway as he drove a Prius to work. Willie  always drove his Ford. The Jeep just stood in Mo's drive and every day when Mo saw it he was proud to own such a glorious chunk of American steel! 
It was noon when they arrived at the gate. There was a big sign “No trespassing”  but Willie said he knew the owner, so they'd be all right.  The sign was accentuated with bullet holes. Willie said the holes were old as the owner never came to the place anyway so they got out of the car and opened the gate.  There was a chain on the gate, but the chain had rusted through. 
Just as they were walking through the gate they heard a truck drive down the track, so they waited. To see who was coming. When the dust cleared they saw an old dodge D100 lumbering up to them.  
There was a rifle poking from the passenger window and they could clearly see two more guns in a rack in the cab. They just waited as a tall man wearing a green John Deere cap exited the cab and slowly walked up to them. A strong smell of cherry flavored candy reached them first. Although he casually waved a long rifle in their general direction he didn't seem too threatening. He was actually beaming a bright pinkish smile at them. “ You boys lost now?” 
A shot rang out from the cab and the three  “Boys” did their best not to flinch or run. When they saw no one hurt and the tall guy still smiling, Willie said: “Nope.”
“ That' s good” Tall guy said: “ Me and my son are just out here to shoot some squirrels. We hate those animals. They' re just bummin' around and that just annoys me”. He spat out something ugly :  “We saw your dust and we thought we'd see who's there. No one hardly comes up here except spotter guys looking for old car wrecks. You city boys take care now!” Tall guy walked back to his truck and left them in a cloud of hot dust. 
It took a while for them to find the wrecks as most of them were overgrown by tough mesquite and fuzzy Cholla cactus. But when they finally saw them it looked like a strange museum of large rusty dinosaurs. “ Here's a La Salle. I'd like to take that one home” Willie said. “ I bet it would start with some new fuel and oil”. Mo found a Willys Wagon and was thinking how he could lift it and cruise to the drive-in with a 360V8 stuffed under the hood. 
The sun was beating on his thinning hair and he was sweating, but the dry heat evaporated his sweat immediately, just leaving white stains on his shirt. He was glad he wore  sturdy hiking boots.  He didn't get Mo who trekked the desert in flip flops and shorts. He had to walk right through a patch of Prickly Pear to get to the shape that had caught his attention.  This car looked different from all the other vehicles strewn around the desert floor. “ Hey guys, look at this” he called. Willie walked over and looked at the flat looking thing.” What's that? It looks weird man!”. “ Yeah” Mo said sauntering over:” A short nose and tiny boot. Must be some foreign compact. Is it Japanese? Let s' trample it if it is!” Willie just stood there and thought about it: “ No it's not Japanese. It looks like something else. there’s a badge on the trunk. “Austin” it says”. So it's an Austin? What kind of a name is that for a foreign car? Austin' s in Texas, man!
He adjusted his cap and wiped some dust from his face “Yes”, he said. “At home we call it an Austin 1800, a Landcrab.”
In the distance the call of an eagle pierced the shimmering hot air.

Chris  Linford 


Wednesday, 10 August 2016

Around Route 66 Arizona to California




This little Jeep took us on a beautiful tour around  Arizona and California. Partly following Route 66 from the desert into the busy town of Los Angeles.
 

 







See more on Google Photos

Thursday, 13 August 2015

Desert sands to Highland Snowpatches: Arizona, Colorado, New Mexico:


20 juli: Mesa Magic
Onze reis begon al bijzonder. We waren gewaarschuwd voor lange rijen op Schiphol; nieuwe technische oplossingen bij  de douane zorgden voor urenlange wachtrijen, zo verteldenterwijl. Zelfs de taxidame zorgde ervoor dat we wat vroeger dan afgesproken op Schiphol waren, zodat we zeker op tijd door de douane zouden zijn. Wat schetst onze verbazing..... slechts een paar minuten wachten om de koffers in te leveren en langzaam doch gestaag doorlopen bij de Douane. Binnen het half uur waren we helemaal binnen en zaten we aan de thee.
Nee, dan Houston. Daar waren de rijen eindeloos. Een Nederlands stel voor ons had hoop gehad in anderhalf uur te kunnen overstappen, maar dat lukte helemaal  niet. In twee uur waren we door de douane en konden we op zoek naar lekker eten (vliegtuig-eten lusten wij nog steeds niet). Ruby`s serveerde een heerlijke vegetarische burger en heel veel gezelligheid.
Om 20.00 uur stonden we in Phoenix, bij de autoverhuur die een Toyota klaar had staan. En Chris zou Chris niet zijn als hij niet aan de meneer had uitgelegd dat we naar Amerika komen om in Amerikaanse auto`s te rijden: en dus werd de Toyota een Jeep Patriot. Rijdt prima, maar niet zo fijn als onze eigen Jeep Wagoneer, alhoewel de airco het wel veel beter doet.

En toen gingen we op stap. Naar de film ( de film is hier `s middags uitverkocht, want dan zoekt iedereen de koelte op), lekker eten bij Mexicaanse eethuisjes, winkelen (Bookmans is onze favoriete tweedehands boekhandel), even voor honing en een lunch naar Strawberry en Pine ( een van Chris` meest geliefde plaatsen in Arizona, twee uur rijden van Mesa) en op zondagochtend mee naar de kapper (ja heus, ook chris ging naar de kapper en Chris genoot ervan dat zijn baard liefdevol werd getrimd door een prachtig getatoeëerde  kapster).
Vandaag gaan we onze kampeerspullen in orde maken, want morgen gaan we op pad met auto en tent, richting noorden. Maar omdat hier op het moment heel veel flash floods zijn (tropical storm Dolores komt over), weten we nog niet precies waar we naartoe gaan.

26 juli: Phoenix to Blue ridge (Arizona)
Na een paar dagen lekker in Phoenix gelogeerd te hebben , zijn we vol enthousiasme aan ons rondje begonnen.
Na zo'n 50 km vond Chris het tijd voor een mooie foto. Hij zag een afslag van de 87 die precies het juiste decor was. Na 5 foto's gingen we nog even door op dit pad. En heee, volgens de Amerikaanse TomTom kwam dit pad, na 8 mijl, ook weer uit op de oorspronkelijke route. Zo gezegd, zo gedaan. 8 mijl mooi pad. Maar na 8 mijl was het pad niet afgelopen, we sloegen toen af een ander pad op. 
Om een mooi, zanderig verhaal maar kort te maken: na vele,vele mijlen kwamen we weer uit op asfalt, in de goede richting, dat wel.
Die avond eindigde we Blue Ridge, een mooie camping. Een paar jaar geleden is hier bosbrand geweest. Nu komt het groen weer terug, maar er zijn veel minder squirrels en andere beesten dan de vorige keer dat we hier waren.
We waren van plan de volgende dag door te stomen in de richting Gallup, Durango en Denver , maar het is zo mooi en zo leuk op de camping dat we er zijn gebleven, althans tot nu toe.
We hebben ondertussen de omgeving natuurlijk goed bekeken: Clinton Wells is te klein om waar te zijn, Pine en Payson zijn schattig, Flagstaf is een wintersportplaats die ook aan de route 66 ligt en dat goed laat zien en die een echte universiteitsstad is (UNA).
De camping is zeer geliefd, zeker in het weekeinde. Vrijdagmiddag was hij al helemaal vol ( er zijn wel 10 plaatsen!) en vanmorgen om half acht kwamen er alweer families kijken of er misschien een plaatsje vrij was of vrij kwam. Tot half twaalf was het een gaan en komen, maar toen was de camping weer vol.
Morgen komt ons plaatsje vrij, want dan gaan wij weer verder.

30 juli: Blue Ridge to North Bank (Colorado)
Indianenland, daar komen we eigenlijk altijd voor. Dus een route uitgezet via Gallup naar Durango, door Navaholand in New Mexico. Ondanks het mooie weer en de prachtige natuur toch deze keer een wat trieste omgeving. Weinig te beleven, bijna alles closed, piepkleine huisjes (meer motelkamers dan huisjes in onze ogen), weinig kleur.
Het werd pas gezellig toen we in Colorado kwamen. Colorado is het land van de wintersport (Aspen) maar ook in de zomer is hier van alles te doen, en daar zijn ze hier gek op. Voor iedereen die van wandelen, hiken, fietsen, kanoën, mountainbiken, motorfietsen, Jeepen of offroaden houdt, is het hier de ideale vakantieplaats: het is hier een grote speeltuin ( one big recreational area, zoals de Camp Host ons vertelde). Er kwam zelfs een grote fietswedstrijd met driehonderd fanatieke deelnemers de berg af over het pad door de camping!
Even voor de kaartlezers: vanuit Blue Ridge zijn we via de 87 en de I-40 naar Gallup gegaan en daar via 666 (491) en de 550 naar Durango. Daar lekker in een motel geslapen. De volgende dag via de 550 naar Montrose en de 50 naar Gunnison.
 Voor de Jeepers: op weg naar Montrose zijn wij door Silverton en Ouray gekomen: het Mekka voor Jeeprijders!!  In Ouray stonden zelfs bejaarde Amish in de rij om een kaartje voor een tochtje in een offroad-busje te kopen. ( We vinden hier trouwens meer Amish-zaken: wat dacht je van Amish Blue Cheese, hier in de winkel? Erg lekker!!)
Hier, in Gunnison National Forest, zijn talloze campings, variërend van 10 tot 100 plaatsen. We hebben er veel bekeken ( en afgekeurd) voordat we North Bank vonden: klein, mooie plekjes, en -heel belangrijk-  een gezellige Camp Host.

Vanaf de camping zijn  we via mooie paden naar Tincup en Pitkin gereden, via de CumberlandPass. Ook en dirt trail (zandpad met stenen): heel mooi, heel spannend,  heel hoog (meer dan 12.000 feet). Iets minder hoog, maar minstens even mooi waren de Cottonwood pass, Kebler pass en Elk loop. 
En terwijl ik dit schrijf  voor mijn tent, staan Chris en de camp host, Charlie, gezellig te leuteren, hoor ik de rivier stromen en spelen een grote en twee kleine eekhoorntjes aan mijn voeten. Hoe goed kun je het hebben!

6 augustus Op eenzame hoogte (Colorado)
Even een korte update:

Russ, een van Chris' Jeepguru's, was toevallig ook in Colorado en nodigde ons uit om een dag mee te doen met een Jeep-evenement. Op een regenachtige dag gingen we van Almont/Gunnison naar Silverton, waar Russ, met vele mede-Jeep-liefhebbers op een wilde camping stond, met stromend water in de vorm van een koud riviertje.
Ons tentje snel naast die van hem gezet. 
We mochten een dag met hen meerijden over enkele van de beroemde trails in de omgeving van Silverton. Trails zijn paden die meestal, zo rond 1880, zijn aangelegd voor de mijnbouw. Enkele van die paden zijn nog echt in gebruik, andere worden nu veel gereden door Jeepers, motorfietsers en quadrijders.
De paden zijn -natuurlijk- onverhard, smal, stenig, hoog en meestal gewoon eng (Beatrijs). Het hoogste pad lag op  ruim 14.000 feet. 


Een van de paden heet "Poughkeepsie trail". Daar ligt een obstakel dat "The Wall" wordt genoemd. Daar hadden enkele Jeeps wat moeite om omhoog te komen, maar met lieren en goede aanwijzingen lukte het prima.

's Avonds werd er lekker gegeten, woest gekampvuurd en en kwamen de sterke verhalen. De nachten waren ijskoud en het gebrom van de vele generatoren werd overstemd door het gehuil van coyotes.
Het waren bijzondere dagen.
En na deze spanning en sensatie in koel, bosrijk land was het weer tijd om de droogte en warmte op te zoeken. We hebben de US 550 naar het zuiden genomen en zitten nu in Socorro, New Mexico: heerlijke droge hitte in wijde valleien.

11 augustus: Weer terug naar de woestijn(New Mexico en Arizona)

Na al die prachtige bergen, bomen, bossen en koele nachten in Colorado waren we wel weer toe aan woestijn en warmte. We kozen voor de route naar Phoenix dus niet de voor de hand liggende US 87 want dat was nog meer bomen, bos en koelte, nee, we kozen voor de US 550 naar het zuiden, naar Albuquerque in New Mexico, woestijn en zon.

De US 550 is een doorgaande weg, maar wel met relatief veel dorpjes, eethuizen en andere bezienswaardigheden. Het duurde  niet lang voordat de temperatuur weer gestegen was naar de 90F, en we weer reden door brede valleien met veel cholla's en andere woestijnplanten. Heerlijk!!
We kwamen langs Socorro (lekker geslapen en gegeten in een eethuisje op "walking distance"  van het motel: nog nooit eerder gehoord dat iets in de VS op loopafstand was volgens een Amerikaan), Truth or Consequences (dit stadje heeft deze naam (meestal maar afgekort tot "T or C") te danken aan een weddenschap op de radio in de eerste helft vorige eeuw........tsja...), Las Cruces, Demming en, Tuscon. 
Natuurlijk hebben we in Tuscon in het vliegtuigmuseum - Pima Air Museum-  rondgelopen en naar de nieuwste aanwinsten en restauraties gekeken. De rit eindigde in Mesa-Phoenix, om er nog een paar dagen bij onze vrienden te logeren. Samen hebben we op een avond -in hun Mustang door de stad gecruised en hebben we op zondag de Apache Trail gereden. 

Dit is een unpaved road van Tortilla Flat naar Lake Roosevelt. Langs deze trail staan ontelbaar veel saguaro's, prickley pear en nog heel veel andere cactussoorten en het uitzicht op het gigantische Lake Roosevelt is fenomenaal. Een prachtige, heerlijk warme, afsluiting van onze vakantie.


Monday, 19 August 2013

Roadside American steel

Though we didn't photograph every old car or wreck we saw on our last trip to the USA, we still took a few  when we saw an interesting vehicle. Here's a selection.
This old Ford is probably on the way to a shiny future

Sunday, 11 August 2013

Even larger Sequoia's, Yosemite and some lakeshore camping

We enjoyed California 198
Who would think rivers could be dangerous?
A  Sequoia close up 
Big trees dwarf Jeep
Brush fires cause hazy vistas
Another warning playing outdoors can be hazardous 
Steps up Moro rock go up...
and up...
...to this grand view


Nothing like a good breakfast to start the day!
Campsite under the trees
Food is to be stored in this bear-proof box
Ziggy the Jeep dog
Trail leader
Pictures everywhere
And off again
Back to the freeway
To Millerton lake
A lakeside pitch
We did meet Bugs Bunny
After a refreshing evening bath 
Camp cooking utensils
Packing
Coffee Pot water tower in "Swedish village¨ called Kingsburg
Ramshackle house in Delano
One of the last free range farm trucks?
Smokey Bear road exit
Good old gaudiness on the way to Los Angeles
Eight lanes of traffic at a crawl
Red Double decker bus in Los Angeles
Nothing like a good firetruck
Oreo shake and cheesecake

You can see more pictures here
Or check the GPS-tracks below:
California-Arizona at EveryTrail